TERUGBLIK…

In het vooruitzicht van 100 jaar TeWeKa zette ik eind vorig jaar het archief nog eens in orde. Ik vond in vochtige dozen affiches, verslagen, foto’s, uitnodigingen, diploma’s, en tekstboeken. Honderd jaar toneelleven in Melsbroek opgeborgen in 16 kartonnen dozen. Zeven dagen sloot ik me op om papier te drogen, te klasseren, te inventariseren, op te bergen in vochtvrije kisten, etiketten te plakken en ook een excel-bestand aan te leggen. Achteraf hoorde ik dat de regering ondertussen gevallen was, die van mijn naamgenoot Michel dan nog wel. Een nieuwe regering is er nog niet, maar het TeWeKa-archief is nu wel in orde.

 

Is het de liefde voor toneel die mij dreef? Ik weet het niet. Op het podium staan, toespraken houden en – laat staan – toneel spelen is niet aan mij besteed. Laat mij maar liever iets organiseren, de groep samen houden, verslagen maken of de kassa beheren. In 1975 vroeg mij Hendrik Huyberechts, de maalder van Melsbroek en penningmeester, om secretaris te worden van Willen is Kunnen. Ik was 25, ongehuwd, had afscheid genomen van chiro Melsbroek, en zei ja. Zo kwam ik terecht in de zaal Alcazar en bij een bestuur dat al een twintigtal jaar of meer, hetzelfde was.

 

In de Alcazar werd vergaderd en geteerd, gerepeteerd en gespeeld. Louis Berckmans, gekend als Louis Pataat, liep op zijn laatste benen als voorzitter en Marcel Thielemans, vaak hoofdrolspeler en die kon declameren als geen ander, wuifde Louis uit. Ik maakte de verslagen en noteerde de discussie of er aan de spelers pistolets met gehakt of met americain zou worden gegeven.

 

Georges De Rons werd kort daarna voorzitter en met hem begon een nieuwe periode. Met Georges speelden we niet alleen toneel, maar richtten we ook danslessen in, organiseerden we eetfestijnen, tekenwedstrijden, en nog meer van dat. Ook het toneelspelen werd onder Georges grondig vernieuwd met de komst van wijlen Roland Van Laethem, die vanuit Anderlecht Guido Maerevoet naar TeWeKa bracht. Guido zou tussen 1980 en 2000 niet minder dan 20 stukken regisseren. Eén van de successtukken was “Jan Rap en zijn Maat”. We haalden op het provinciaal tornooi “ Uitmuntendheid” en konden zelfs in Grefrath in Duitsland voor de militairen optreden. Dat blijft onvergetelijk.

 

Rond 1990 trad Georges terug als voorzitter en nam ik de fakkel over. De vele nevenactiviteiten werden voor velen wat veel, en we richtten ons van dan af meer op het toneelspelen. We kozen voor stukken die soms wat moeilijker waren en ook wat controversiëler durfden zijn, maar altijd streefden we naar kwaliteit. Veel aandacht en tijd ging ook naar decorbouw, rekwisieten, kostumering en grime. Vanaf 1980 al speelden we in de parochiezaal in Melsbroek, die we ook altijd in het thema van het stuk aankleedden. Het was een intense periode. Altijd vollen bak, een portie stress, een beetje twijfelen en er toch ook in geloven, gelukkig zijn om het succes en tegenslag verbijten. Allen die erbij betrokken waren gaven zich volledig. 

Ons publiek kwam niet alleen meer uit Melsbroek, maar we bereikten een ruime kring van trouwe toeschouwers die onze stukken blijkbaar wisten te waarderen. Zelf was ik erg blij met het stuk van Fassbinder ‘De bittere Tranen van Petra von Kant‘, waarmede we ook ‘Uitmuntendheid’ haalden. Rond de eeuwwisseling hadden we binnen het bestuur veel discussies over de richting die we met TWK moesten nemen. We geraakten er moeilijk uit. Samen met een aantal andere bestuursleden ben ik dan teruggetreden als voorzitter en zo ruime baan gegeven aan de nieuwe generatie. Dankbaar blik ik op mijn TeWeKa-periode terug. Dankbaar voor de vriendschap die we mochten delen en voor de goede vrienden die ik er voor de rest van mijn leven aan heb overgehouden.

 

 

 

‚Äč

Michel Peeters, Oud-Voorzitter TeWeKa

TeWeKa Toneelkring Willen Is Kunnen Melsbroek

  • White Facebook Icon